|
“Eekhoorn klopte op de deur en zei; “zandmuis! Bezoek!
Het was stil binnen. De eekhoorn legde zijn oor tegen de deur. Even leek
er iets te ritselen. Toen kwam er een briefje onder de deur door.
Wie bent u?
De zandmuis
Ik ben het zei de eekhoorn. ‘De eekhoorn’. Na enige ogenblikken stilte
kwam er opnieuw een briefje onder de deur door:
De eekhoorn. Wie bedoelt u daarmee?
De zandmuis
Wie bedoel ik daarmee? Dacht de eekhoorn. Wie bedoel ik met mijzelf….?
Hij dacht diep na, maar wist niet wat hij daarop moest antwoorden
(uit misschien wisten
zij alles van Toon Tellegen).
Als kunstenaar wordt je gevraagd zoveel mogelijk antwoord te geven op de
volgende vragen:
-Waardoor wordt je geïnspireerd?
-
Wat zijn de
thema’s in je werken?
-Waarom kies je voor bepaalde materialen?
-Waarom maak je überhaupt de dingen zoals je ze maakt?
In
tegenstelling tot de eekhoorn weet ik heel goed de antwoorden op de
vragen. Alleen wil ik ze niet altijd geven.
Waarom willen mensen zoveel mogelijk weten over het hoe en het wat van
het kunstwerk?
Is kunst iets dat je niet kan begrijpen door er alleen naar te kijken,
heb je
per definitie achtergrond informatie nodig om je mening te vormen wat je
er nu eigenlijk van vindt, of kost het te veel moeite en energie om de
tijd te nemen voor een werk om te kijken wat je er zelf allemaal
in kan ontdekken?
Ik vraag me
af of er nog mensen zijn die het leuk vinden om zelf antwoorden te
bedenken op vragen die rijzen wanneer ze naar een kunstwerk kijken. Zijn
er nog mensen die het leuk vinden om hun eigen fantasie te gebruiken en
weg te dromen bij dingen die ze zien? IK HOOP HET?
Eén
van de belangrijkste motieven is om mensen een opstapje te geven met
mijn werk, om ze daarna zoveel mogelijk een eigen wereld/ werkelijkheid
te laten creëren. Het is niet noodzakelijk dat mensen uit mijn werk
oppikken waaruit het is ontstaan en wat mij op dat moment bezig hield.
Het is veel belangrijker dat op een andere manier hun hersenen gebruiken
dan dat ze eigenlijk gewend zijn. Het geven van mijn thema’s,
uitgangspunten, voorliefdes en materiaalkeuzen lijken me daarom niet
relevant. Het zou de vrijheid van de toeschouwer alleen maar beperkingen
op leggen.
Ik zelf heb
genoeg fantasie en ren elke keer weer een andere kant uit, waardoor het
ene werk soms meer toegepast is dan een ander, waardoor bij de
toeschouwer de ene keer een groter beroep gedaan wordt op zijn eigen
inlevingsvermogen dan de andere keer, waardoor bovengenoemde tekst soms
beter toepasbaar is dan een andere keer. |
